یه درد و دل با ملت سبز ایران به مناسبت 16 آذر

 اسم 16 آذر آمد و حتمآ یاد روز خون و مرگ دانشجو یعنی 18تیر78  افتادید. آری 18تیر روز به خون غلتیدن دانشجویان بود. روز فریاد دانشجویان پس از سالها سکوت بود. روزی که دانشجویان ایران به مردم جهان فهماندند که نسل دانشجو،هنوز بیدار است.  روزی که دانشجویان بدون هیچ هراسی و با امیدواری فریاد برآوردند تا که شاید مردم دنیا،صدای ایرانیان را از ته چاه مصیبت ها بشنوند. پس از آن صدای مردم ایران تا حدودی در دنیا پیچید،اما به قیمت خون دهها دانشجو.

اما دانشجویان بازهم ازپای ننشستند. خیلی از آنها در همان روز 18تیر دستگیر شدند و به سالها زندان و ماهها انفرادی و وحشیانه ترین شکنجه ها محکوم شدند. حتی چندین تن از دانشجویانی که در18تیر78 دستگیر شدند،هنوزهم در زندان ها،زیر شدیدترین شکنجه های جسمی و روحی هستند و هنوزهم آزاد نشده اند.

آری دانشجو همان سرو سبز آزاده ای است که همیشه برای وطنش،حتی اگر به قیمت جان خودش نیز تمام شده جنگیده است و همیشه هم جوابش را با شکنجه و انفرادی و مهر محرومیت از تحصیل بر روی پرونده اش داده اند. در این سالها چندین دانشجوی ستاره دار محروم از تحصیل شده است،خدا میداند. اما همین انگیزه و امیدواری دانشجویان است که همه ی نگاه ها را به سوی خود کشانده است. آری دانشجو همان کسی است که با چشمان خود تن کوفته و زخمی دوستانش را که زیر شکنجه پاره پاره شده بود را دیده و با اینکه میدانسته که اگر او هم سکوت نکند،چنین بلایی سرش می آید،سکوت خود را فریاد کرده تا اگر قیمت فریادش مرگ نیز باشد،خاموش نمیرد.

اما دردهای دانشجویان فقط این نیست. در این سالها،استبداد مذهبی نیز گریبانگیر دانشجویان شده است. حالا دیگر با این وضع هر دانشجویی که برای ثبت نام میرود،اول از او می پرسند که باور مذهبی اش چیست؟! اگر بگوید بهایی یا سنی ویا هر اقلیت دیگری را به جز شیعه قبول دارد،از تحصیل محرومش میکنند. تاکنون هزاران دانشجو فقط به خاطر اینکه باور مذهبی خود را پنهان نکرده اند،از تحصیل محروم شده اند.

اما باز هم همه ی اینها نمیتوانند که دانشجویان را به زانو در آورند. چرا که آنها برای سکولاریسم به کارزار آمده اند تا استبداد مذهبی را از میان بردارند. سی سال است که خواسته های صلح آمیز دانشجویان زیر چکمه های خشونت دیکتاتورها له می شود. اما بازهم دانشجویان کمرخم نمی کنند و گله بر زبان نمی آورند و تمام این سختی ها را با جان و دل پذیرفته اند تا مردم خسته ی ایران کمترین هزینه را بپردازند و از آنها هیچ توقعی ندارند،جز آنکه بدانند به هیچ وجه حق ندارند نا امید بشوند.

پس بیایید به تمام سختی های راه آنان و خونهایی که در این راه ریخته اند،ایمان بیاوریم و نسل بیدار و همیشه در صحنه ی دانشجو را هیچ گاه تنها نگذاریم. پس روز 16آذر88 سبز میشویم،چرا که روز اتحاد جنبش دانشجویی و جنبش دانش آموزی و جنبش سبز و تمام آزادیخواهان ایران ایران است.